5 Aralık 1977, Amsterdam

Bedenimiz iki kuşlu bir kafestir. Biri akıl kuşu, öbürü kalp kuşu. Ötüşe ötüşe yaşar giderler. Biri kaçtı mı diğeri kendi kendine ölür. Ölmese bile yalnızlık bu kuşu çökertir. İnsanoğlunun çift yaratıldığı fikri doğru. Erkek olmazsa kadın, kadın olmazsa erkek olmaz. Aynı dünya, aynı kafes. Bu kuşlar da çifttir. Biri diğeriyle manalıdır, tamamdır. Kafese iyi bakmalıyız. Bunun için çaba gösteriyorum. Hem kendi kuşlarım hem de Uwe’ninkiler için.

Bahadır Cüneyt Yalçın

Sözcükler…

…yetersizdir. Biraz kafası çalışan herkes bunu hemen farkeder. Çoğu durumu anlatmak için uzun cümleler kurmanız gerekir ki, bu düpedüz israftır.

Mesela sizden önce birinin oturup güzelce ısıttığı bir koltuğa yerleştiğinizdeki zevkle karışık rahatsızlık hissini tanımlamak için bir sözcük yoktur. Halbuki önemli bir şeydir bu. Hepimizin başına gelir. Ama büyüklerimiz düşünmemişler.

Onun için yeni laflar icad edilmesi gerekir. Hem mutlu hem üzgün olduğumuz anlar için ne demeli? ‘Muzgün’ mü? Kulağa fena gelmiyor aslında. Egzotik bir şey gibi sanki. Bir palmiyenin altında oturmuş denize bakan bir adam canlanıyor gözümün önünde. Melankolik ama iyi.

Ya da ne bileyim, aynı hatayı tekrar ettiğinizde onun adı hala ‘hata’ mıdır mesela? ‘Oha-ta!’ diyebilir miyiz? Kınamayı da içersin diye?

Gürültülü ve kalabalık meyhaneler için de ‘gülübalık’ öneriyorum. Gülüp söyleyen kalabalık bir grup insanı çağrıştırıyor. Aynı yerde balık da yeniyorsa ne ala! Hepsini birden tek hamlede söylersiniz, biter gider.

Böylece hem harften hem histen tasarruf etmiş olur insan. Nefesimiz daha uzun dayanır.

Hesaplıca sizin,

Hurşit Seçkin

~

daha da fazlası için Meltem Gürle.